Biotoop · Zoetwater

Malawimeer

Rotsen, hard water en cichliden met de kleuren van een rif en het humeur van een buurtcafé.

Hoe het daar is

Het Malawimeer is een van de grote Afrikaanse slenkmeren: diep, helder en opvallend constant. Het water is hard en basisch, met een pH rond de 8. Langs de rotskusten leven de mbuna, cichliden die de hele dag algen van de stenen grazen en elk hun eigen stukje rots verdedigen.

Die agressie is het hoofdthema van een Malawibak. De gangbare aanpak klinkt tegendraads:

Ruim bezetten. In een drukke bak verdeelt de agressie zich en krijgt niet één vis alle klappen.
Meer vrouwtjes dan mannetjes. Eén man op drie of meer vrouwen per soort.
Veel rots. Opgestapeld tot bijna aan het oppervlak, met doorgangen en holen.
Stevig filter. Veel vissen betekent veel afval. Reken op ruime filtering en wekelijks flink verversen.

Voer mbuna plantaardig. Eiwitrijk voer zoals rode muggenlarven geeft darmproblemen. De gele labidochromis is de vriendelijkste instap.

Nederlands kraanwater is op veel plekken hard genoeg, wat dit een van de weinige biotopen maakt waar je kraan in je voordeel werkt. Meng geen Malawi's met zachtwatervissen; dat gaat voor beide partijen slecht.

Zo richt je het in

Koraalzand of fijn licht zand, en veel kalksteen of gatensteen. Leg de onderste stenen direct op de bodemplaat (met een stuk piepschuim eronder) voordat het zand erin gaat: mbuna graven en een stapel op zand zakt in. Fel licht mag, dat geeft algengroei om te begrazen. Planten zijn in het meer schaars; Vallisneria komt er voor, Anubias en Javavaren zijn niet inheems maar taai genoeg om het te overleven.